ASSEDEL
Hukuki ve kurumsal çerçevede kaydedilen önemli gelişmelere rağmen, İtalya’da kadına yönelik şiddet kritik bir insan hakları sorunu olarak varlığını sürdürmektedir. Bu olgu, toplumun tüm kesimlerinden kadınları etkilemekte olup, toplumsal cinsiyete dayalı ayrımcılık ve istismara imkân tanımaya devam eden kültürel, sosyal ve yapısal dinamiklere derinlemesine kök salmıştır.
İtalya, Avrupa Konseyi Kadına Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye Dair Sözleşme’yi (İstanbul Sözleşmesi) onaylamış ve 69/2019 Sayılı Kanun (Codice Rosso) gibi ilgili ulusal mevzuatı kabul etmiş olsa da, bu normların uygulanması tutarsızlığını korumaktadır. Eksiklikler özellikle önleme stratejilerinde, mağdurlara yönelik destek mekanizmalarında ve adli birimler ile sosyal hizmetler arasındaki koordinasyonda belirginleşmektedir.
Son yıllara ait veriler, şiddet önleme merkezlerine başvuran kadın sayısında artış eğilimi olduğunu göstermektedir; bu durum hem farkındalığın arttığına hem de istismarın yaygınlığının sürdüğüne işaret etmektedir. Bununla birlikte, düşük ihbar/şikâyet oranları, kurumların yetersiz tepkileri ve devam eden kalıplaşmış yargılar, mevcut tedbirlerin sınırlarını gözler önüne sermektedir. Eğitim ortamlarında, iş yerlerinde ve hatta kolluk kuvvetleri bünyesinde, toplumsal cinsiyete dayalı şiddete ilişkin farkındalık ve eğitim hâlen yetersiz düzeydedir.
Bu rapor, İtalya’da kadına yönelik şiddete ilişkin mevcut hukuki, politik ve kurumsal tabloyu incelemektedir. Avrupa standartları ve uluslararası standartlarla uyumun eksik olduğu alanları tespit etmekte; korumayı, adalete erişimi ve devletin genel müdahalesinin etkinliğini artırmaya yönelik hedefli reformlar önermektedir.
Raporun tamamını okumak için lütfen [buraya] tıklayınız.